Kurt , kovuğun önüne bütün hayvanları cümleten topladı. Doğum günü partim var demişti. Herkesi bütün hayvan kardeşlerimi bekliyorum. Kuzular da gelsin. Kimseyi yemeyeceğim. Hem böyle güzel bir parti için gelenleri kim yemiş ki ben yiyeyim dedi.
Öyle güzel konuşuyordu ki ağzından bal damlıyordu sanki.Kelimeleri öyle hakkını vere vere kullanıyordu ki gelen hayvanlar ondaki bu samimiyete hayran kalıyorlardı.
Cümleler şirinlik ırmağı halinde coşkulu coşkulu akıyordu.
Tam bütün hayvanlar bu sözler karşısında büyülenmiş iken konuşmanın seyri birden değişti.Ancak o dolgunluk ve tatlılıktan hiçbirşey kaybolmuş değildi.
" Kurtlar aç, Kurtlar açlıktan kırılmak üzere. Hayvanlar topluluğunun bir üyesi bir ferdi bir canı olarak kurtların ölmesine yok olmasına nasıl razı olabilirsiniz ?"
Hayvanlar aynı büyülenmişlik içinde buna onay verdiler. Ancak küçük kuzunun aklına bir soru takıldı." Peki bu kurtların aç kalmaması için ne olması lazım. Vay Hayvan vay ! dedi. Buraya tüm hayvanları bizi yemenin sözde ne kadar iyi güzel ve gerekli bir iş olduğunu anlatmak ve inandırmak için çağırmış " dedi.
0 Yorumlar