Elinde hediyelerle geldi. AVM lerden alınmış lüks bir gömlek ve çocuklar için çerezler vardı elindeki poşette. Yüzünde güller açıyordu.
Samimiyeti gökyüzüne çıkmıştı. Sımsıcak akdeniz insanları insancıllığıyla dalıverdi salona.
Yayıldı kanepeye Çınar Bey.
Koşuştular Çınar Beye Mülayim Beyin iki oğlu. Aldılar çikolataları ve çerezleri gittiler çocuk odasına kayboldular ortadan.
Mülayim Bey gelen her misafire elinde olan herşeyle hizmet etmeğe çalışan ismi gibi mülayim yumuşak huylu biriydi.
Çınar Bey kanepeye yayıldıktan sonra başladı konuşmaya yüzünden mimiklerinden müthiş bir samimiyet akıyordu.
Dedi ki : Dostum Mülayim sen varya sen eşşekten olmuş çok şirin bir eşşeksin.
Öyle tatlı bir şekilde söylüyordu ki insanın bu eşşekten olma eşşeklik ne kadar iyi bir şeymiş keşke ben de eşşek olsam diyesi geliyordu.
Bu sırada Mülayim Beyin büyük oğlu Ahmed aniden salona girdi ve söylenenlere kulak kesildi. Dinledikçe hayrette kaldı. O küçük yaşına rağmen bu şirince hakaretler karşısında ağzı açık kaldı. Babasını da tanıyor, bu zarif hakaretlere karşılık veremeyecek kadar pasif bir kişilik olduğunu biliyordu.
Ahmed muzipçe gözlerini kırpıp Çınar Beye seslendi var gücüyle.
"Çınar Amcaaa!"
Çınar Bey şaşırdı. Yüzüne sevecenlik maskesini takıp ,
" Buyur yeğenim" dedi yumuşak ve babacan bir ses tonuyla tıpkı dizilerdeki tonton dedeler gibi.
Ahmed de buna karşılık en masum çocuk yüzünü takındı. Bir gülücük fırlattı önce Çınar Beye.
Bu gülücüğü takiben kendinden emin bir şekilde omuzlarını dik tutup başını üstünde bayrak gibi yaparak dedi ki.
" Çınar Amca !. O babama söylediklerin var ya sen onların yüz mislisn"
Çınar Bey , birden soba çırasına döndü alev aldı yanmağa tutuşmağa başladı içten içe. Göğsü daraldı. Kalbi sıkıştı. Yüzünün rengi mordan kırmızıya doğru sürekli renk değiştirmeğe başladı.
0 Yorumlar