Şehir İnsanı

Elinde hediyelerle geldi. AVM lerden alınmış lüks bir gömlek  ve çocuklar için çerezler vardı elindeki poşette. Yüzünde güller açıyordu. 

Samimiyeti  gökyüzüne çıkmıştı. Sımsıcak akdeniz insanları insancıllığıyla  dalıverdi salona.

Yayıldı kanepeye  Çınar Bey.


Koşuştular Çınar Beye Mülayim Beyin iki oğlu. Aldılar çikolataları ve çerezleri gittiler çocuk odasına kayboldular ortadan.


Mülayim Bey  gelen her misafire elinde  olan herşeyle hizmet etmeğe çalışan ismi gibi  mülayim yumuşak huylu   biriydi.

     

Çınar Bey kanepeye yayıldıktan sonra başladı konuşmaya yüzünden mimiklerinden müthiş bir samimiyet akıyordu.

Dedi ki  :  Dostum Mülayim sen varya sen eşşekten olmuş çok şirin bir eşşeksin.

Öyle  tatlı bir şekilde söylüyordu ki insanın  bu eşşekten olma eşşeklik ne kadar iyi bir şeymiş keşke ben de  eşşek olsam diyesi geliyordu.


Bu sırada Mülayim Beyin büyük oğlu Ahmed aniden salona girdi ve söylenenlere kulak kesildi. Dinledikçe hayrette kaldı. O küçük yaşına rağmen bu şirince hakaretler karşısında ağzı açık kaldı. Babasını da tanıyor, bu zarif hakaretlere karşılık veremeyecek kadar pasif  bir kişilik  olduğunu biliyordu.

 Ahmed muzipçe gözlerini kırpıp Çınar Beye seslendi  var gücüyle.
"Çınar Amcaaa!"

 Çınar Bey şaşırdı. Yüzüne  sevecenlik maskesini takıp ,

" Buyur yeğenim" dedi  yumuşak ve babacan bir ses tonuyla tıpkı dizilerdeki tonton dedeler gibi.

 Ahmed de buna karşılık en masum çocuk yüzünü takındı. Bir gülücük fırlattı önce Çınar Beye. 

Bu  gülücüğü takiben kendinden emin bir şekilde omuzlarını dik tutup başını üstünde  bayrak gibi yaparak dedi ki.

" Çınar Amca !. O    babama söylediklerin var ya sen onların yüz mislisn"

Çınar Bey , birden  soba çırasına döndü  alev aldı yanmağa tutuşmağa  başladı içten içe. Göğsü daraldı. Kalbi sıkıştı. Yüzünün rengi mordan kırmızıya doğru sürekli renk değiştirmeğe  başladı.

           


Yorum Gönder

0 Yorumlar